Centar za savremenu kulturu KRAK najavljuje gostovanje Miljenka Jergovića u Bihaću u petak, 14. juna u 19 sati.

Miljenko Jergović je bosanskohercegovački i hrvatski pisac, rođen 1966. godine u Sarajevu, a od 1993. godine nastanjen je u Zagrebu. Međutim, takvo predstavljanje je nepotpuno, a onda i netačno, jer se može i mora proširiti baš u svakoj pomenutoj tački.

Kazati za Miljenka Jergovića da je pisac, naravno, nije pogrešno, ali pri tome treba imati u vidu da se on okušavao i dokazao ne samo u prozi, po kojoj je i najpoznatiji, kao autor brojnih romana i knjiga pripovijetki, pa i jedne drame, nego i u poeziji, sa kojom je kao mladić stupio u književnu i kulturnu javnost. Osim toga, doslovno na dnevnoj bazi, u raznim medijima objavljuje raznorodne tekstove – eseje i komentare o historijskim i aktuelnim kulturnim, društvenim i političkim događajima i fenomenima, kao i osvrte na knjige drugih autora. Sveukupno je do sada objavio više od 50 knjiga. Jergović je, dakle, i prozaik, i pjesnik, i dramatičar, i esejist, i publicist, i kolumnist, i novinar – pisac u punom smislu riječi i autor koji živi za pisanje i od pisanja, ne samo u materijalnom pogledu.

S druge strane, kazati za Miljenka Jergovića da je bosanskohercegovački i hrvatski pisac ispravno je samo ako se ta određenja najprije suze, a zatim prošire. Jergović je, suštinski, bosanski pisac, kao što su suštinski bosanski pisci, recimo, Ivo Andrić, Meša Selimović, Petar Kočić i Isak Samokovlija, pisci koji pažljivo raspliću vjekovne i savremene čvorove Bosne. Ima u Jergovića cijele Bosne, sa svim njenim „centrima“ i „provincijama“, ali ponajviše ima Sarajeva, a onda i Mejtaša i Sepetarevca. Zato je on, bez ikakve sumnje, jedan od najvećih sarajevskih pisaca, šta god on ili neko drugi mislio o tome. Isto tako, ima u njega, ako ćemo o Hrvatskoj, mnogo Zagreba, ali njegovi su – doživljeni i u tekstovima proživljeni – i Turopolje kao južna zagrebačka okolica, i Drvenik sa cijelom Dalmacijom, i Dubrovnik sa Konavlima, i Pula sa Istrom, i mnogo toga drugog, ne samo na geografskom nivou. Jergović je i bosansko-hrvatski pisac u onom smislu u kojem je Ivan Lovrenović pisao i još uvijek piše o bosanskim Hrvatima-katolicima kao jednoj interesantnoj i zapravo tragičnoj „evropsko-orijentalnoj mikrokulturi“. Na razne načine Jergović se bavio i drugim jugoslavenskim zemljama, krajevima i gradovima, od Beograda nadalje, pa se slobodno može reći da je on i jugoslavenski pisac, premda one države više nema u političkom realitetu, ali još uvijek postoji „jugoslavenski kulturni prostor“ koji Jergović kontinuirano obuhvata svojim tekstovima i koji je istinska pozornica njegovih tekstualnih uprizorenja. Ipak, sve to ne čini njegova djela beznadežno zatvorenim u određenu geografsko-kulturnu sredinu, jer njegove knjige izvrsno komuniciraju sa čitalačkom publikom širom svijeta. U svojim većim i manjim tekstovima, Jergović nepogrešivo detektira ono univerzalno u partikularnom i prikazuje to partikularno, regionalno i lokalno kao značajno u globalnim razmjerima. Zato je Jergović ujedno i evropski i svjetski pisac, i to onog formata koji se prepoznaje kada se dodjeljuju Nobelove nagrade, čemu doprinosi i fascinantan broj prijevoda njegovih djela na strane jezike: oko 150 knjiga na oko 30 jezika.

Nema te teme o kojoj se ne bi moglo razgovarati sa Miljenkom Jergovićem, a to nije proizvoljna tvrdnja, nego nešto što se može sa sigurnošću ustvrditi na osnovu svega što je napisao ili izrekao u raznim povodima: od književnosti, filma, slikarstva i muzike do telefonskih imenika i voznih redova, od filozofije do nogometa, od Pipi Duge Čarape i Pinokija do Isusa i Muhameda. Zato vjerujemo da će ovom prilikom, u Bihaću, imati šta da kaže Bišćanima, čak i o Bihaću.

Razgovor je organizovan uz podršku Robert Bosch fondacije i moderira ga Hrvoje Jurić.